غزل شمارهٔ ۲۶۵
جلال الدین محمد مولویراح بفیها و الروح فیها
کم أشتهیها قم فاسقنیها
این راز یارست این ناز یارست
آواز یارست قم فاسقنیها
أدرکت ثاری قبلت جاری
فازداد ناری قم فاسقنیها
لب بوسه بر شد جفت شکر شد
خود تشنه تر شد قم فاسقنیها
الله واقی و السعد ساقی
نعم التلاقی قم فاسقنیها
هر چند یارم گیرد کنارم
من بی قرارم قم فاسقنیها
ساقی مواسی یسخوا بکاسی
یحلف براسی قم فاسقنیها
در گوش من باد خوش مژده ای داد
زان سرو آزاد قم فاسقنیها
کأسا اداری عقل السکاری
منهم تواری قم فاسقنیها
می گفت من خوش وی گفت می چش
ما در کشاکش قم فاسقنیها