رباعی شمارهٔ ۱۱۶
جلال الدین محمد مولویآمد بر من چو در کفم زر پنداشت
چون دید که زر نیست وفا را بگذاشت
از حلقه گوش او چنین پندارم
کانجا که زر است گوش میباید داشت
آمد بر من چو در کفم زر پنداشت
چون دید که زر نیست وفا را بگذاشت
از حلقه گوش او چنین پندارم
کانجا که زر است گوش میباید داشت