رباعی شمارهٔ ۱۲۲
جلال الدین محمد مولویآن جان که از او دلبر ما شادانست
پیوسته سرش سبز و لبش خندان است
اندازه جان نیست چنان لطف و جمال
آهسته بگوییم مگر جانانست
آن جان که از او دلبر ما شادانست
پیوسته سرش سبز و لبش خندان است
اندازه جان نیست چنان لطف و جمال
آهسته بگوییم مگر جانانست