غزل شمارهٔ ۳۵۰

ز بعد وقت نومیدی امیدی ست

به زیر کوری اندر سینه دیدی ست

نبینی نور چون دانی تو کوری

سیه نادیده کی داند سپیدی ست

قرین صد هزاران نقش و معنی

نهان تصریف سلطان وحیدی ست

که جنباننده این نقش و معنی ست

چو بادی رقص های شاخ بیدی ست

مشو نومید از دشنام دلدار

که بعد رنج روزه روز عیدی ست

که یبقی الحب ما بقی العتاب

که هر نقصی کشاننده مزیدی ست

رها کن گفت به از گفت یابی

یقین هر حادثی را خود ندیدی ست