غزل شمارهٔ ۳۵۲
جلال الدین محمد مولویچو با ما یار ما امروز جفتست
بگویم آنچ هرگز کس نگفته ست
همه مستند این جا محرمانند
میندیش از کسی غماز خفته ست
خزان خفت و بهاران گشت بیدار
نمی بینی درخت و گل شکفته ست
اگر یک روز باقی باشد از دی
زمین لب بسته است و گل نهفته ست
هلا در خواب کن اوباش تن را
که گوهرهای جانی جمله سفته ست
خمش کن زردهی زان در نیابی
وگر محرم شوی بستان که مفتست