رباعی شمارهٔ ۹۲۹
جلال الدین محمد مولویآن تاب که من دانم و تو ای دل سوز
ای دوست شب و روز ز دل می افروز
نی نی که غلط گفتم ای عشق آموز
عشق تو و سودای تو آنگه شب و روز
آن تاب که من دانم و تو ای دل سوز
ای دوست شب و روز ز دل می افروز
نی نی که غلط گفتم ای عشق آموز
عشق تو و سودای تو آنگه شب و روز