رباعی شمارهٔ ۱۱۱۳
جلال الدین محمد مولویآن کس که ببست خواب ما را به ستم
یارب تو ببند خواب او را به کرم
تا باز چشد مرارت بی خوابی
و اندیشه کند به عقل ارجم ترحم
آن کس که ببست خواب ما را به ستم
یارب تو ببند خواب او را به کرم
تا باز چشد مرارت بی خوابی
و اندیشه کند به عقل ارجم ترحم