رباعی شمارهٔ ۱۲۴۰
جلال الدین محمد مولویرفتی و ز رفتن تو من خون گریم
وز غصه افزون تو افزون گریم
نی خود چو تو رفتی ز پیت دیده برفت
چون دیده برفت بعد از او چون گریم
رفتی و ز رفتن تو من خون گریم
وز غصه افزون تو افزون گریم
نی خود چو تو رفتی ز پیت دیده برفت
چون دیده برفت بعد از او چون گریم