غزل شمارهٔ ۴۵۸

امروز چرخ را ز مه ما تحیری ست

خورشید را ز غیرت رویش تغیری ست

صبح وجود را به جز این آفتاب نیست

بر ذره ذره وحدت حسنش مقرری ست

اما بدان سبب که به هر شام و هر صبوح

اشکال نو نماید گویی که دیگری ست

اشکال نو به نو چو مناقض نمایدت

اندر مناقضات خلافی مستری ست

در تو چو جنگ باشد گویی دو لشکر است

در تو چو جنگ نبود دانی که لشکری ست

اندر خلیل لطف بد آتش نمود آب

نمرود قهر بود بر او آب آذری ست

گرگی نمود یوسف در چشم حاسدان

پنهان شد آنک خوب و شکرلب برادری ست

این دست خود همی برد از عشق روی او

وان قصد جانش کرده که بس زشت و منکری ست

آن پرده از نمد نبود از حسد بود

زان پرده دوست را منگر زشت منظری ست

دیوی ست نفس تو که حسد جزو وصف اوست

تا کل او چگونه قبیحی و مقذری ست

آن مار زشت را تو کنون شیر می دهی

نک اژدها شود که به طبع آدمی خوری ست

ای برق اژدهاکش از آسمان فضل

برتاب و برکشش که از او روح مضطری ست

بی حرف شو چو دل اگرت صدر آرزوست

کز گفت این زبانت چو خواهنده بر دری ست