رباعی شمارهٔ ۱۳۶۴
جلال الدین محمد مولویهر گه که دل از خلق جدا می بینم
احوال وجود با نوا می بینم
وان لحظه که بی خود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر تو را می بینم
هر گه که دل از خلق جدا می بینم
احوال وجود با نوا می بینم
وان لحظه که بی خود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر تو را می بینم