رباعی شمارهٔ ۱۳۷۷
جلال الدین محمد مولویآشفته همی روی به کویی ای جان
می جویی از آن گمشده خویش نشان
من دوش بدیدم کمرت را ز میان
هان تا نبری گمان بد بر دگران
آشفته همی روی به کویی ای جان
می جویی از آن گمشده خویش نشان
من دوش بدیدم کمرت را ز میان
هان تا نبری گمان بد بر دگران