غزل شمارهٔ ۴۸۳

هر آنک از سبب وحشت غمی تنهاست

بدانک خصم دلست و مراقب تن هاست

به چنگ و تنتن این تن نهاده ای گوشی

تن تو توده خاکست و دمدمه ش چو هواست

هوای نفس تو همچون هوای گردانگیز

عدو دیده و بینایی ست و خصم ضیاست

توی مگر مگس این مطاعم عسلین

که زامقلو تو را درد و زانقلوه عناست

در آن زمان که در این دوغ می فتی چو مگس

عجب که توبه و عقل و رأیت تو کجاست

به عهد و توبه چرا چون فتیله می پیچی

که عهد تو چو چراغی رهین هر نکباست

بگو به یوسف یعقوب هجر را دریاب

که بی ز پیرهن نصرت تو حبس عماست

چو گوشت پاره ضریریست مانده بر جایی

چو مرده ای ست ضریر و عقیله احیاست

به جای دارو او خاک می زند در چشم