غزل شمارهٔ ۴۸۵

سه روز شد که نگارین من دگرگون ست

شکر ترش نبود آن شکر ترش چون ست

به چشمه ای که در او آب زندگانی بود

سبو ببردم و دیدم که چشمه پرخون ست

به روضه ای که در او صد هزار گل می رست

به جای میوه و گل خار و سنگ و هامون ست

فسون بخوانم و بر روی آن پری بدمم

از آنک کار پری خوان همیشه افسون ست

پری من به فسون ها زبون شیشه نشد

که کار او ز فسون و فسانه بیرون ست

میان ابروی او خشم های دیرینه ست

گره در ابروی لیلی هلاک مجنون ست

بیا بیا که مرا بی تو زندگانی نیست

ببین ببین که مرا بی تو چشم جیحون ست

به حق روی چو ماهت که چشم روشن کن

اگر چه جرم من از جمله خلق افزون ست

به گرد خویش برآید دلم که جرمم چیست

از آنک هر سببی با نتیجه مقرون ست

ندا همی رسدم از نقیب حکم ازل

که گرد خویش مجو کاین سبب نه زاکنون ست

خدای بخشد و گیرد بیارد و ببرد

که کار او نه به میزان عقل موزون ست

بیا بیا که هم اکنون به لطف کن فیکون

بهشت در بگشاید که غیر ممنون ست

ز عین خار ببینی شکوفه های عجیب

ز عین سنگ ببینی که گنج قارون ست

که لطف تا ابد ست و از آن هزار کلید

نهان میانه کاف و سفینه نون ست