غزل شمارهٔ ۴۸۶

به حق چشم خمار لطیف تابانت

به حلقه حلقه آن طره پریشانت

بدان حلاوت بی مر و تنگ های شکر

که تعبیه ست در آن لعل شکر افشانت

به کهربا یی کاندر دو لعل تو درج است

که گشت از آن مه و خورشید و ذره جویانت

به حق غنچه و گل های لعل روحانی

که دام بلبل عقل ست در گلستانت

به آب حسن و به تاب جمال جان پرور

کز آن گشاد دهان را انار خندانت

بدان جمال الهی که قبله دل هاست

که دم به دم ز طرب سجده می برد جانت

تو یوسفی و تو را معجزات بسیار است

ولی بس ست خود آن روی خوب برهانت

چه جای یوسف بس یوسفان اسیر توند

خدای عز و جل کی دهد بدیشانت

ز هر گیاه و ز هر برگ رویدی نرگس

برای دیدنت از جا بدی به بستانت

چو سوخت ز آتش عشق تو جان گرم روان

کجا دهد شه سردان به دست سردانت

شعاع روی تو پوشیده کرد صورت تو

که غرقه کرد چو خورشید نور سبحانت

هزار صورت هر دم ز نور خورشید ت

برآید از دل پاک و نماید احسانت

درون خویش اگر خواهدت دل ناپاک

ز ابلهی و خری می کشد به زندانت

نه هیچ عاقل بفریبدت به حیلت عقل

نه پای بند کند جاده هیچ سلطانت

تو را که در دو جهان می نگنجی از عظمت

ابوهریره گمان چون برد در انبانت

به هر غزل که ستایم تو را ز پرده شعر

دلم ز پرده ستاید هزار چندانت

دلم کی باشد و من کیستم ستایش چیست

ولیک جان را گلشن کنم به ریحانت

بیا تو مفخر آفاق شمس تبریزی

که تو غریب مهی و غریب ارکانت