رباعی شمارهٔ ۱۷۶۴
جلال الدین محمد مولویای یار گرفته شراب آمیزی
برخیزد رستخیز چون برخیزی
می ریز شراب را که خوش می ریزی
چون خویش چنین شدی چرا بگریزی
ای یار گرفته شراب آمیزی
برخیزد رستخیز چون برخیزی
می ریز شراب را که خوش می ریزی
چون خویش چنین شدی چرا بگریزی