غزل شمارهٔ ۴۹۹

عشق جز دولت و عنایت نیست

جز گشاد دل و هدایت نیست

عشق را بوحنیفه درس نکرد

شافعی را در او روایت نیست

لایجوز و یجوز تا اجل ست

علم عشاق را نهایت نیست

عاشقان غرقه اند در شکراب

از شکر مصر را شکایت نیست

جان مخمور چون نگوید شکر

باده ای را که حد و غایت نیست

هر که را پرغم و ترش دیدی

نیست عاشق و زان ولایت نیست

گر نه هر غنچه پرده باغی ست

غیرت و رشک را سرایت نیست

مبتدی باشد اندر این ره عشق

آنک او واقف از بدایت نیست

نیست شو نیست از خودی زیرا

بتر از هستیت جنایت نیست

هیچ راعی مشو رعیت شو

راعیی جز سد رعایت نیست

بس بدی بنده را کفی بالله

لیکش این دانش و کفایت نیست