رباعی شمارهٔ ۱۷۷۲
جلال الدین محمد مولویای آنکه رخت چو آتش افروخته ای
تا کی سوزی که صد رهم سوخته ای
گویی به رخم چشم بردوخته ای
نی نی تو مرا چنین نیاموخته ای
ای آنکه رخت چو آتش افروخته ای
تا کی سوزی که صد رهم سوخته ای
گویی به رخم چشم بردوخته ای
نی نی تو مرا چنین نیاموخته ای