رباعی شمارهٔ ۱۷۹۲
جلال الدین محمد مولویلطفی که مرا شبانه بنواخته ای
امروز چو زلف خود پس انداخته ای
چشم تو ز می مست و من از چشم تو مست
زان مست بدین مست نپرداخته ای
لطفی که مرا شبانه بنواخته ای
امروز چو زلف خود پس انداخته ای
چشم تو ز می مست و من از چشم تو مست
زان مست بدین مست نپرداخته ای