رباعی شمارهٔ ۱۹۸۲
جلال الدین محمد مولویهرشب که به بنده هم نشین می افتی
چون نور مهی که بر زمین می افتی
من بنده چشم مست پرخواب توام
آن دم که چنان و این چنین می افتی
هرشب که به بنده هم نشین می افتی
چون نور مهی که بر زمین می افتی
من بنده چشم مست پرخواب توام
آن دم که چنان و این چنین می افتی