غزل شمارهٔ ۵۵۲

چیست صلای چاشتگه خواجه به گور می رود

دیر به خانه وارسد منزل دور می رود

در عوض بت گزین کژدم و مار همنشین

وز تتق بریشمین سوی قبور می رود

شد می و نقل خوردنش عشرت و عیش کردنش

سخت شکست گردنش سخت صبور می رود

زهره نداشت هیچ کس تا بر او زند نفس

پخته شود از این سپس چون به تنور می رود

صاف صفا نمی رود راه وفا نمی رود

مست خدا نمی رود مست غرور می رود

ای خنک آن که پیش شد بنده دین و کیش شد

موسی وقت خویش شد جانب طور می رود

چند برید جامه ها بست بسی عمامه ها

چون که نداشت ستر حق ناکس و عور می رود

آنک ز روم زاده بد جانب روم وارود

وان که ز غور زاده بد هم سوی غور می رود

آن که ز نار زاده بد همچو بلیس نار شد

وان که ز نور زاده بد هم سوی نور می رود

آن که ز دیو زاده بد دست جفا گشاده بد

هیچ گمان مبر که او در بر حور می رود

بانمکان و چابکان جانب خوان حق شده

وان دل خام بی نمک در شر و شور می رود

طبل سیاستی ببین کز فزع نهیب او

شیر چو گربه می شود میر چو مور می رود

بس که بیان سر تو گرچه به لب نیاوری

همچو خیال نیکوان سوی صدور می رود