غزل شمارهٔ ۸۳۴

از دل رفته نشان می آید

بوی آن جان و جهان می آید

نعره و غلغله آن مستان

آشکارا و نهان می آید

گوهر از هر طرفی می تابد

پای کوبان سوی جان می آید

از در مشعله داران فلک

آتش دل به دهان می آید

جان پروانه میان می بندد

شمع روشن به میان می آید

آفتابی که ز ما پنهان بود

سوی ما نورفشان می آید

تیر از غیب اگر پران نیست

پس چرا بانگ کمان می آید