غزل شمارهٔ ۸۶۹

خیاط روزگار به بالای هیچ مرد

پیراهنی ندوخت که آن را قبا نکرد

بنگر هزار گول سلیم اندر این جهان

دامان زر دهند و خرند از بلیس درد

گل های رنگ رنگ که پیش تو نقل هاست

تو می خوری از آن و رخت می کنند زرد

ای مرده را کنار گرفته که جان من

آخر کنار مرده کند جان و جسم سرد

خو با خدای کن که از این نقش های دیو

خواهی شدن به وقت اجل بی مراد فرد

پاها مکش دراز بر این خوش بساط خاک

کاین بستریست عاریه می ترس از نورد

مفکن گزافه مهره در این طاس روزگار

پرهیز از آن حریف که هست اوستاد نرد

منگر به گرد تن بنگر در سوار روح

می جو سوار را به نظر در میان گرد

رخسارهای  چون گل لابد ز گلشنیست

گلزار اگر نباشد پس از کجاست ورد

سیب زنخ چو دیدی می دان درخت سیب

بهر نمونه آمد این نیست بهر خورد

همت بلند دار که با همت خسیس

چاوش پادشاه براند تو را که برد

خاموش کن ز حرف و سخن بی حروف گوی

چون ناطقه ملایکه بر سقف لاجورد