غزل شمارهٔ ۹۱۹

ببرد خواب مرا عشق و عشق خواب برد

که عشق جان و خرد را به نیم جو نخرد

که عشق شیر سیاه ست تشنه و خون خوار

به غیر خون دل عاشقان همی نچرد

به مهر بر تو بچفسد به سوی دام آرد

چو درفتادی از آن پس ز دور می نگرد

امیر دست درازست و شحنه بی باک

شکنجه می کند و بی گناه می فشرد

هر آنک در کفش آید چو ابر می گرید

هر آنک دور شد از وی چو برف می فسرد

هزار جام به هر لحظه خرد درشکند

هزار جامه به یک دم بدوزد و بدرد

هزار چشم بگریاند و فروخندد

هزار کس بکشد زار زار و یک شمرد

به کوه قاف اگر چه که خوش پرد سیمرغ

چو دام عشق ببیند فتد دگر نپرد

ز بند او نرهد کس به شید یا به جنون

ز دام او نرهد هیچ عاقلی به خرد

مخبط ست سخن های من از او گر نی

نمودمی به تو آن راه ها که می سپرد

نمودمی به تو کو شیر را چه سان گیرد

نمودمی که چگونه شکار را شکرد