غزل شمارهٔ ۱۰۰۳

شاخ گلی باغ ز تو سبز و شاد

هست حریف تو در این رقص باد

باد چو جبریل و تو چون مریمی

عیسی گل روی از این هر دو زاد

رقص شما هر دو کلید بقا ست

رحمت بسیار بر این رقص باد

تخت گه نسل شما شد دماغ

تخت بود جایگه کیقباد

میوه هر شاخ به معده رود

زانک برسته ست ز کون و فساد

نعمت ما چو ز مکون بود

خلط نگردد به خور و ارتقاد

روزی هر قوم ز باغ دگر

خوان بزرگ ست تو را ای جواد

قسمت بخت ست برو بخت جو

بخت به از رخت بود المراد

بس که نسیمی به دل اندر دمید

ز آن مدد نور که آرد ولاد