غزل شمارهٔ ۱۰۸۲

عقل بند ره روان و عاشقان ست ای پسر

بند بشکن ره عیان اندر عیان ست ای پسر

عقل بند و دل فریب و تن غرور و جان حجاب

راه ازین جمله گرانی ها نهان ست ای پسر

چون ز عقل و جان و دل برخاستی بیرون شدی

این یقین و این عیان هم در گمان ست ای پسر

مرد کو از خود نرفتست او نه مردست ای پسر

عشق کان از جان نباشد آفسان ست ای پسر

سینه خود را هدف کن پیش تیر حکم او

هین که تیر حکم او اندر کمان ست ای پسر

سینه ای کز زخم تیر جذبه او خسته شد

بر جبین و چهره او صد نشان ست ای پسر

گر روی بر آسمان هفتمین ادریس وار

عشق جانان سخت نیکو نردبان ست ای پسر

هر طرف که کاروانی ناز نازان می رود

عشق را بنگر که قبله کاروان ست ای پسر

سایه افکندست عشقش همچو دامی بر زمین

عشق چون صیاد او بر آسمان ست ای پسر

عشق را از من مپرس از کس مپرس از عشق پرس

عشق در گفتن چو ابر درفشان ست ای پسر

ترجمانی من و صد چون منش محتاج نیست

در حقایق عشق خود را ترجمان ست ای پسر

عشق کار خفتگان و نازکان نرم نیست

عشق کار پردلان و پهلوان ست ای پسر

هر کی او مر عاشقان و صادقان را بنده شد

خسرو و شاهنشه و صاحب قران ست ای پسر

این جهان پرفسون از عشق تا نفریبدت

کین جهان بی وفا از تو جهان ست ای پسر

بیت های این غزل گر شد دراز از وصل ها

پرده دیگر شد ولی معنی همان ست ای پسر

هین دهان بربند و خامش کن ازین پس چون صدف

کین زبانت در حقیقت خصم جان ست ای پسر