غزل شمارهٔ ۱۱۱۱
جلال الدین محمد مولویروزی خوشست رویت از نور روز خوشتر
باده نکوست لیکن ساقی ز می نکوتر
هر بسته ای که باشد امروز برگشاید
دل در مراد پیچد چون باز در کبوتر
هر بی دلی ز دلبر انصاف خود بیابد
هر تشنه ای نشیند بر آب حوض کوثر
هر دم دهد بت من نو ساغری به ساقی
کامروز بزم عامست این را به عاشقان بر
یک ساغر لطیفی کز غایت لطیفی
گویی همه شرابست خود نیست هیچ ساغر