غزل شمارهٔ ۱۲۲۷

رویش خوش و مویش خوش و آن طره جعد ینش

صد رحمت هر ساعت بر جانش و بر دینش

هر لحظه و هر ساعت یک شیوه نو آرد

شیرین تر و نادر تر ز آن شیوه پیشینش

آن طره پرچین را چون باد بشوراند

صد چین و دو صد ماچین گم گردد در چینش

بر روی و قفا ی مه سیلی زده حسن او

بر دبدبه قارون تسخر زده مسکین ش

آن ماه که می خندد در شرح نمی گنجد

ای چشم و چراغ من دم درکش و می بینش

صد چرخ همی گردد بر آب حیات او

صد کوه کمر بندد در خدمت تمکین ش

گولی مگر ای لولی این جا به چه می لولی

رو صید و تماشا کن در شاهی شاهین ش

گر اسب ندارد جان پیشش برود لنگان

بنشاند آن فارس جان را سپس زینش

ور پای ندارد هم سر بندد و سر بنهد

مانند طبیب آید آن شاه به بالین ش

عشق ست یکی جانی دررفته به صد صورت

دیوانه شدم باری من در فن و آیین ش

حسن و نمک نادر در صورت عشق آمد

تا حسن و سکون یابد جان از پی تسکین ش

بر طالع ماه خود تقویم عجب بست او

تقویم طلب می کن در سوره والتین ش

خورشید به تیغ خود آن را که کشد ای جان

از تابش خود سازد تجهیز ش و تکفین ش

فرهاد هوای او رفته ست به که کندن

تا لعل شود مرمر از ضربت میتین ش

من بس کنم ای مطرب بر پرده بگو این را

بشنو ز پس پرده کر و فر تحسین ش

خامش که به پیش آمد جوزینه و لوزینه

لوزینه دعا گوید حلوا کند آمین ش