غزل شمارهٔ ۱۳۹۹
جلال الدین محمد مولویهر نفسی تازه ترم کز سر روزن بپرم
چونکه بهارم تو شهی باغ توام شاخ ترم
چونکه توی میر مرا در بر خود گیر مرا
خاک تو بادا کلهم دست تو بادا کمرم
چونکه تو دست شفقت بر سر ما داشته ای
نیست عجب گر ز شرف بگذرد از چرخ سرم
هر نفسی تازه ترم کز سر روزن بپرم
چونکه بهارم تو شهی باغ توام شاخ ترم
چونکه توی میر مرا در بر خود گیر مرا
خاک تو بادا کلهم دست تو بادا کمرم
چونکه تو دست شفقت بر سر ما داشته ای
نیست عجب گر ز شرف بگذرد از چرخ سرم