غزل شمارهٔ ۱۴۷۹

آن خانه که صد بار در او مایده خوردیم

بر گرد حوالی گه آن خانه بگردیم

ماییم و حوالی گه آن خانه دولت

ما نعمت آن خانه فراموش نکردیم

آن خانه مردی است و در او شیردلانند

از خانه مردی بگریزیم چه مردیم

آنجا همه مستی ست و برون جمله خمار است

آنجا همه لطفیم و دگرجا همه دردیم

آنجا طرب انگیزتر از باده لعلیم

وین جا بد و رخ زردتر از شیشه زردیم

آن جای به گرمی همه خورشید تموزیم

وین جای به سردی همه چون بهمن سردیم

آنجا همه آمیخته چون شکر و شیریم

وین جا همه آویخته در جنگ و نبردیم

آنجا شه شطرنج بساط دو جهانیم

وین جا همه سرگشته تر از مهره نردیم

چرخی است کز آن چرخ چو یک برق بتابد

بر چرخ برآییم و زمین را بنوردیم