غزل شمارهٔ ۱۵۶۹

ناآمده سیل تر شدستیم

نارفته به دام پای بستیم

شطرنج ندیده ایم و ماتیم

یک جرعه نخورده ایم و مستیم

همچون شکن دو زلف خوبان

نادیده مصاف ما شکستیم

ما سایه آن بتیم گویی

کز اصل وجود بت پرستیم

سایه بنماید و نباشد

ما نیز چو سایه نیست هستیم