غزل شمارهٔ ۱۵۹۴

ایها العشاق آتش گشته چون استاره ایم

لاجرم رقصان همه شب گرد آن مه پاره ایم

تا بود خورشید حاضر هست استاره ستیر

بی رخ خورشید ما می دانک ما آواره ایم

الصلا ای عاشقان هان الصلا این کاریان

باده کاری است این جا زانک ما این کاره ایم

هر سحر پیغام آن پیغامبر خوبان رسد

کالصلا بیچارگان ما عاشقان را چاره ایم

نعره لبیک لبیک از همه برخاسته

مصحف معنی توی ما هر یکی سی پاره ایم

خونبهای کشتگان چون غمزه خونی اوست

در میان خون خود چون طفلک خون خواره ایم

کوه طور از باده اش بیخود شد و بدمست شد

ما چه کوه آهنیم آخر چه سنگ خاره ایم

یک جو از سرش نگوییم ار همه جو جو شویم

گرد خرمنگاه چرخ ار چه که ما سیاره ایم

همچو مریم حامله نور خدایی گشته ایم

گر چو عیسی بسته این جسم چون گهواره ایم

از درون باره این عقل خود ما را مجو

زانک در صحرای عشقش ما برون باره ایم

عشق دیوانه ست و ما دیوانه دیوانه ایم

نفس اماره ست و ما اماره اماره ایم

مفخر تبریز شمس الدین تو بازآ زین سفر

بهر حق یک بارگی ما عاشق یک باره ایم