غزل شمارهٔ ۱۹۷۷

در ستایش های شمس الدین نباشم مفتتن

تا تو گویی کاین غرض نفی من است از لا و لن

چونک هست او کل کل صافی صافی کمال

وصف او چون نوبهار و وصف اجزا یاسمن

هر یکی نوعی گلی و هر یکی نوعی ثمر

او چو سرمجموع باغ و جان جان صد چمن

چون ستودی باغ را پس جمله را بستوده ای

چون ستودی حق را داخل شود نقش وثن

ور وثن را مدح گویی نیست داخل حسن حق

گرچه هم می بازگردد آن به خالق فاعلمن

لیک باقی وصف ها بستوده باشی جزو در

شمس حق و دین چو دریا کی شود داخل بدن

حق همی گوید منم هش دار ای کوته نظر

شمس حق و دین بهانه ست اندر این برداشتن

هر چه تو با فخر تبریز آوری بی خردگی

آن به عین ذات من تو کرده ای ای ممتحن