غزل شمارهٔ ۲۴۲۴
جلال الدین محمد مولویهل طربا لعاشق وافقه زمانه
افلح فی هوایه اصلح فیه شأنه
هدده فراقه من غمرات یومه
ثم اتاه لیله من قمر امانه
قال لبدره لقد احرق فیک باطنی
قال له حبیبه صرت انا ضمانه
لا کقتول عاشق یقتلنا بشارق
حان وفاتنا و لا یمکننا بیانه
اعظم کل شهوه هان لدی وصاله
اطیب کل طیب ظل لنا مکانه
قد کفر الذی اتی من مثل لوجهه
ان قمر ینوبه او شجر وبانه
اکرم من نفوسنا طیف خیال وجهه
افضل من عیوننا کان لنا عیانه
رب لسان قایل یلفظ نار خده
احرق من شراره یومیذ لسانه
احرقه شراره ثم اتی نهاره
نوره بناطق اصبح ترجمانه