غزل شمارهٔ ۲۴۲۷

گر باغ از او واقف بدی از شاخ تر خون آمدی

ور عقل از او آگه بدی از چشم جیحون آمدی

گر سر برون کردی مهش روزی ز قرص آفتاب

ذره به ذره در هوا لیلی و مجنون آمدی

ور گنج های لعل او یک گوشه بر پستی زدی

هر گوشه ویرانه ای صد گنج قارون آمدی

نقشی که بر دل می زند بر دیده گر پیدا شدی

هر دست و رو ناشسته ای چون شیخ ذاالنون آمدی

ور سحر آن کس نیستی کو چشم بندی می کند

چون چشم و دل این جسم و تن بر سقف گردون آمدی

ای خواجه نظاره گر تا چند باشد این نظر

ارزان بدی گر زین نظر معشوق بیرون آمدی

مهمان نو آمد ولی این لوت عالم را بس است

دو کون اگر مهمان شدی این لوت افزون آمدی