غزل شمارهٔ ۲۴۷۶

هین که خروس بانگ زد وقت صبوح یافتی

شرح نمی کنم که بس عاقل را اشارتی

فهم کنی تو خود که تو زیرک و پاک خاطری

باده بیار و دل ببر زود بکن تجارتی

نای بنه دهان همی آرد صبح ناله ای

چنگ ز چنگ هجر تو کرد حزین شکایتی

درده بی دریغ از آن شیره و شیر رایگان

شیر و نبید خلد را نیست حدی و غایتی

درده باده ای چو زر پاک ز خویشمان ببر

نیست بتر ز باخودی مذهب ما جنایتی

باده شاد جان فزا تحفه بیار از سما

تا غم و غصه را کند اشقر می سیاستی

عقل ز نقل تو شود منتقل از عقیله ها

دانش غیب یابد و تبصره و فراستی

جام تو را چو دل بود در سر و سینه شعله ای

مست تو را چه کم بود تجربه یا کفایتی