غزل شمارهٔ ۲۴۸۰

ای دل بی قرار من راست بگو چه گوهری

آتشیی تو آبیی آدمیی تو یا پری

از چه طرف رسیده ای وز چه غذا چریده ای

سوی فنا چه دیده ای سوی فنا چه می پری

بیخ مرا چه می کنی قصد فنا چه می کنی

راه خرد چه می زنی پرده خود چه می دری

هر حیوان و جانور از عدمند بر حذر

جز تو که رخت خویش را سوی عدم همی بری

گرم و شتاب می روی مست و خراب می روی

گوش به پند کی نهی عشوه خلق کی خوری

از سر کوه این جهان سیل توی روان روان

جانب بحر لامکان از دم من روانتری

باغ و بهار خیره سر کز چه نسیم می وزی

سوسن و سرو مست تو تا چه گلی چه عبهری

بانک دفی که صنج او نیست حریف چنبرش

درنرود به گوش ما چون هذیان کافری

موسی عشق تو مرا گفت که لامساس شو

چون نگریزم از همه چون نرمم ز سامری

از همه من گریختم گرچه میان مردمم

چون به میان خاک کان نقده زر جعفری

گر دو هزار بار زر نعره زند که من زرم

تا نرود ز کان برون نیست کسیش مشتری