غزل شمارهٔ ۲۵۸۲

خواهم که روم زین جا پایم بگرفته ستی

دل را بربوده ستی در دل بنشسته ستی

سر سخره سودا شد دل بی سر و بی پا شد

زان مه که نموده ستی زان راز که گفته ستی

برپر به پر روزه زین گنبد پیروزه

ای آنک در این سودا بس شب که نخفته ستی

چون دید که می سوزم گفتا که قلاوز م

راهیت بیاموزم کان راه نرفته ستی

من پیش توام حاضر گرچه پس دیواری

من خویش توام گرچه با جور تو جفت استی

ای طالب خوش جمله من راست کنم جمله

هر خواب که دیده ستی هر دیگ که پخته ستی

آن یار که گم کردی عمری است کز او فردی

بیرونش بجسته ستی در خانه نجسته ستی

این طرفه که آن دلبر با توست در این جستن

دست تو گرفته ست او هر جا که بگشته ستی

در جستن او با او همره شده و می جو

ای دوست ز پیدایی گویی که نهفته ستی