غزل شمارهٔ ۲۹۱۸
جلال الدین محمد مولویمی زنم حلقه در هر خانه ای
هست در کوی شما دیوانه ای
مرغ جان دیوانه آن دام شد
دام عشق دلبری دردانه ای
عقل ها نعره زنان کآخر کجاست
در جنون دریادلی مردانه ای
ای خدا مجنون آن لیلی کجاست
تا به گوشش دردمیم افسانه ای
زانکه گوش عقل نامحرم بود
از فسون عاشقان بیگانه ای
سلسله زلفی که جان مجنون او است
میل دارد با شکسته شانه ای
شهر ما پرفتنه و پرشور شد
الغیاث از فتنه فتانه ای
زوتر ای قفال مفتاحی بساز
کز فرج باشد ورا دندانه ای
هین خمش کن کژ مرو فرزین نه ای
کی چو فرزین کژ رود فرزانه ای