غزل شمارهٔ ۲۹۲۲

هم تو شمعی هم تو شاهد هم تو می

هم بهاری در میان ماه دی

هر طرف از عشق تو پر سوخته

آفتاب و صد هزاران همچو دی

چون همیشه آتشت در نی فتد

رفت شکر زین هوس در جان نی

سر بریدی صد هزاران را به عشق

زهره نی جان را که گوید های و هی

عاشقان سازیده اند از چشم بد

خانه ها زیر زمین چون شهر ری

نیست از دانش بتر اشکنجه ای

وای آنک ماند اندر نیک و بی

آن زنان مصر اندر بیخودی

زخم ها خورده نکرده وای وی

در شب معراج شاه از بیخودی

صدهزاران ساله ره را کرده طی

برشکن از باده های بیخودان

تخته بندی ز استخوان و عرق و پی

شمس تبریزی تو ما را محو کن

ز آنک تو چون آفتابی ما چو فی