غزل شمارهٔ ۳۱۰۸

به دست هجر تو زارم تو نیز می دانی

طمع به وصل تو دارم تو نیز می دانی

چو در دل آمد عشق تو و قرار گرفت

نماند صبر و قرارم تو نیز می دانی

نهفته شد گل و بلبل پرید از چمنم

به درد خسته خارم تو نیز می دانی

به ناله باز سپیدم به سان فاخته شد

به کوهسار چو سارم تو نیز می دانی

انار بودم خندان بر آن عقیق لبت

کنون چو شعله نارم تو نیز می دانی

انار عشق تو بوده ست شمس تبریزی

که برد بر سر دارم تو نیز می دانی