غزل شمارهٔ ۳۱۱۰

جان جان مایی خوش تر از حلوایی

چرخ را پر کردی زینت و زیبایی

دایه هستی ها چشمه مستی ها

سرده مستانی و آفت سرهایی

باغ و گنج خاکی مشعله افلاکی

از طوافت کیوان یافته بالایی

وعده کردی کآیم وعده را می پایم

ای قمر سیمایم تو کرا می پایی

وقت بخشش جانا کانی و دریایی

وقت گفتن مانا که شکر می خایی

بی توم پروا نی جای تو پیدا نی

در پی تو دل ها خیره و هر جایی

هوش را برباید عمر را افزاید

چشم را بگشاید هرچه تو فرمایی

اندران مجلس ها که تو باشی شاها

جان نگنجد تا تو ندهیش گنجایی

تلخ تر جام ای جان صعب تر دام ای جان

آن بود که مانم تا تو ندهیش گنجایی

تلخ تر جام ای جان صعب تر دام ای جان

آن بود که مانم بی تو در تنهایی

خوش ترین مقصودی با نوا ترسودی

آن بود که گویی چونی ای سودایی

پختگان را خمری بهر خامان شیری

بهر شیره و شیرت بین تو خون پالایی

عشق تو خوش خیزی در جگر آمیزی

دست تو خون ریزی دست را نالایی

گر شود هر دستی دستگیر مستی

نیست چاره پیدا تا تو ناپیدایی

روح ها دریا دان جسم ها کف ها دان

تو بیا ای آنک گوهر دریایی

سیدی مولایی مسکنی مشوایی

مبدع الاشیاء مسکرالاجزاء

فالق الصباح خالق الرواح

یا کریم الراح ساعة السقاء

من نهادم دستم بر دهان مستم

تا تو گویی که تو داده گویایی