غزل شمارهٔ ۳۱۷۷

آدمیی آدمیی آدمی

بسته دمی زانک نه آن دمی

آدمیی را همه در خود بسوز

آن دمیی باش اگر محرمی

کم زد آن ماه نو و بدر شد

تا نزنی کم نرهی از کمی

می برمی از بد و نیک کسان

آن همه در تست ز خود می رمی

حرص خزانست و قناعت بهار

نیست جهان را ز خزان خرمی

مغز بری در غم نغزی ببر

بر اسد و پیل زن ار رستمی

همچو ملک جانب گردون بپر

همچو فلک خم ده اگر می خمی