غزل شمارهٔ ۳۱۷۸

در دل من پرده نو می زنی

ای دل و ای دیده و ای روشنی

پرده توی وز پس پرده توی

هر نفسی شکل دگر می کنی

پرده چنان زن که بهر زخمه

پرده غفلت ز نظر برکنی

شب منم و خلوت و قندیل جان

خیره که تو آتشی یا روغنی

بی من و تو هر دو توی هر دو من

جان منی آن منی یا منی

نکته چون جان شنوم من ز چنگ

تنتن تنتن که تو یعنی تنی

گر تنم و گر دلم و گر روان

شاد بدانم که توم می تنی

از تو چرا تازه نباشم که تو

تازگی سرو و گل و سوسنی

از تو چرا نور نگیرم که تو

تابش هر خانه و هر روزنی

از تو چرا زور نیابم که تو

قوت هر صخره و هر آهنی