غزل شمارهٔ ۳۱۸۷
جلال الدین محمد مولویاتی النیروز مسرورالجنان
یحاکی لطفه لطف الجنان
بهار از پرده غم جست بیرون
به کف بر جام های شادمانی
سقوا من نهره روض الامالی
خذوا من خمره کاس الامانی
هوا شد معتدل هنگام آنست
که می سوری خوری و کام رانی
فللاشجار اصناف المعالی
وللانوار انواع المعانی
درین دفتر بسی رمزست موزون
چه باشد گر تو زین رمزی بدانی
لین ضیعت عمرا قبل هذا
تدارک ما مضی فی ذاالزمان
مران از گوش صوت ارغنون
مده از دست جام ارغوانی
لتغدوا روحک فی کل یوم
باصوات المثالث والمسانی
ازین خوش تر بهاری دیر یابی
فرو مگذار این را تا توانی