بخش ۹۶ - باخبر شدن آن غریب از وفات آن محتسب و استغفار او از اعتماد بر مخلوق و تعویل بر عطای مخلوق و یاد نعمتهای حق کردنش و انابت به حق از جرم خود ثُمَّ الَّذینَ کَفَروا بِرَبِّهِمْ یَعْدِلونَ

چون به هوش آمد بگفت ای کردگار

مجرمم بودم به خلق اومیدوار

گرچه خواجه بس سخاوت کرده بود

هیچ آن کفو عطای تو نبود

او کله بخشید و تو سر پر خرد

او قبا بخشید و تو بالا و قد

او زرم داد و تو دست زرشمار

او ستورم داد و تو عقل سوار

خواجه شمعم دادو تو چشم قریر

خواجه نقلم داد و تو طعمه پذیر

او وظیفه داد و تو عمر و حیات

وعده اش زر وعده تو طیبات

او وثاقم داد و تو چرخ و زمین

در وثاقت او و صد چون او سمین

زر از آن تست زر او نافرید