شمارهٔ ۲۷
ملا احمد نراقیدم درکش ای ناصح که من دارم دل دیوانه ای
بگشا لب ای همدم بگو بهر خدا افسانه ای
از شهر جانم سیر شد کو دشت بی اندازه ای
از خانه تنگ آمد دلم کو گوشه ویرانه ای
حرفی نه اندر مدرسه جز لا تسلم یا که لم
نشنیدم آنجا از کسی یک ناله مستانه ای
عمری شد از من مدرسه آباد و می خواهم کنون
کفاره آن در حرم طرح افکنم میخانه ای
این آشنایان سر به سر گرم نفاقند ای پسر
تنها نشین باری اگر خواهی بجو بیگانه ای
بگذار تا من رخت خود زاینجا به جایی افکنم
کآنجا نه گل را بلبلی نه شمع را پروانه ای
دورت گرفته دوستان چون دور شیعی ترکمان
خیز ای صفایی سویشان یک حمله مردانه ای