شمارهٔ ۲۲ - در مدح جلال‌الدین هوشنگ شاه

خدای خواست که بدهد جهانیان را داد

ترا ز خلق جهان برگزید و شاهی داد

پناه و پشت سلاطین جلال دین هوشنگ

که آبروی کیانی و نور چشم قباد

به باغ معرکه سرو بلند نیزه پست

علم صنوبر و پرچم چو طره شمشاد

نزاد همچو تو فرزند مادر ایام

نیوفتد چو تو خاتون ملک را داماد

ز تاق قصر نوشروان به خرمی شده است

ارم که در صفتش گفته اند دار عماد

ز رشک آنکه فرات است آب بوتیله

چه تلخ و شور که از دجله رفت در بغداد

چو کردگار ترا عقل کل مثال ندید

چو آفتاب ترا آسمان نظیر نداد

ز بندگی تو دارند خلق آزادی