شمارهٔ ۳۲ - در مدح جلالالدین هوشنگ شاه
ناصر بخاراییرسید مژده دولت یار می آید
چو مه به قله گردون سوار می آید
به ابروی چو کمان تیر غمزه پیوسته
گمان برم که به عزم شکار می آید
فتاده در پی او صد هزار دل چو سپاه
میان حلقه در شاهوار می آید
چو می رود به رخش گرد عنبر اشهب
رخش ز ساده دلی در غبار می آید
شکفته غنچه دلها به بوی لطف که او
ز نازکی چو نسیم بهار می آید
نهاد گل همه شب گوش و بامداد شنید
ز باد صبح که آن گلعذار می آید
به گرد موکب او کرد همرهی همه راه
که کاروان صبا مشکبار می آید
به پیش یار مگر رفت و پیشباز آمد
که از نسیم صبا بوی یار می آید
اگر چه از لب او کام دل نیافت کسی
به پایبوس شه کامگار می آید
خدایگان زمان شهریار روی زمین
کز آسمان لقبش شهریار می آید
شکوه منصب شاهی جلال الدین هوشنگ
که روز رزم چو اسفندیار می آید
شهی که قاعده روزگار دولت او
چو عقل عاقله روزگار می آید
از آن به عهده عهدش زمانه پیمان بست
که عهد دولت او استوار می آید
شبی که نور مه از مهر روی او باشد
چو روز راز نهان آشکار می آید
به هر دیار که آورد روی رایت او
سعادتی به سر آن دیار می آید
زهی سوار دلاور که نعل یکرانت
به دست شاهد نصرت سوار می آید
هلال نعل زری از سم سمند تو بود
که زهره را ز شرف گوشوار می آید
به کارزار چو تیغ تو روی می آرد
مخالفان ترا کار زار می آید
به روز معرکه رمح تو چون عصای کلیم
به چشم خصم سراسیمه مار می آید
زبان خنجر تو چون رسد به حنجر خصم
ز تاب قهر حکایت گزار می آید
ز بس که گرز تو با خصم سرگرانی کرد
دل شکسته او زیر بار می آید
سپر به روی ز تیغ تو می کشد خورشید
که سرخ و زرد به برج حصار می آید
سپاه خصم ترا وقت عرض روز شمار
ز خوف و هیبت روز شمار می آید
حسود تو چو خروس از خروش می خواهد
که تاجدار شود تاج دار می آید
حدیث راست شنود دشمن تو کژبادست
که هر کجا که رود خاکسار می آید
ز دست جنگ تو دشمن به صلح روی نهاد
به پای خود ز سر اضطرار می آید
شکسته بسته و بر خاک عجز افتاده
به پای بوس تو در اعتذار می آید
از این چه شد که بشد از سپاه تو یک تن
یکی برفت ولیکن هزار می آید
هنوز یک گلت از صد هزار نشکفته ست
نهان دولت تو نو به بار می آید
نکرد ناله ز دست چنار کز عدلت
نوای مرغ ز برگ چنار می آید
ز چشمه خون جگر می رود به رنگ عقیق
چو بار حلم تو بر کوهسار می آید
ز چشم ابر از آن می شود حیا باران
که از سخای کفت شرمسار می آید
اگر ز لطف تو آمد به زینهار امل
اجل ز دست تو در زینهار می آید
چو یافت نام غلامی به نام تو دینار
ز ضرب سکه تو در شمار می آید
زری که مهر ندارد ز مهر تو بر دل
به هر کجا که رود بی عیار می آید
به شکل صورت مانی ز شکل توقیعت
مثال کار جهان چون نگار می آید
خطی که آورد از کلک تو رخ کاغذ
تراز دامن لیل و نهار می آید
چو روی طرفه بغداد واسطی تو شد
همه مراد جهان در کنار می آید
شها جو نال شدم گر ز ضعف خود نالم
نی ام که ناله من زیر و زار می آید
به چشم لطف نظر کن که بنده دور از تو
قوی ضعیف شده ست و نزار می آید
قصیده گفته و رانده سخن به حد کمال
چو بلبلی که یکی صد هزار می آید
به جنب دانش تو شعر گر چه کاری نیست
ز بهر مدح تو روزی به کار می آید
ز روزگار قزل ارسلان و نظم ظهیر
به روزگار سخن یادگار می آید
اگر نه مدح تو بودی مراد از شعرم
کجا همی برم او را چه کار می آید
شعار شعر چو چندان لباس فاخر نیست
مرا ز نسبت اشعار عار می آید
کدام عار چو اشعار من مدیح شماست
بدین سبب سبب افتخار می آید
سخن ز تربیت تو مقام عالی یافت
ز التفات تو با اعتبار می آید
ز بهر آنکه نگه داشت آب خود ناصر
گهر ز بحر دلش آبدار می آید
شبی که نظم مدیح تو می کند انشا
به روز جوهر انجم نثار می آید
هوای مهر تو و آب روی خود خواهم
خوش است آب و هوا سازگار می آید
سمند فکر که خوش می رود برای دعا
به پای خود ز سر اختصار می آید
همیشه تا که به پشت سپاه شاهان را
سعادتی ز یمین و یسار می آید
یسار بخش به یمن یمین که نصرت تو
ز لطف و عاطفت کردگار می آید
