شمارهٔ ۶۴ - در مدح سلطان شیخ اویس

طراوتی ست زمین را ز فر فروردین

که هر زمان خجل است آسمان ز روی زمین

ز لطف آب حیا گشت بر هوا غالب

چنانکه می چکدش از حیا عرق ز جبین

فلک ز قوس قزح بر هوا کشید کمان

هوا ز برق جهان بر جهان گشاد کمین

حریر سبز چمن شد شکوفه را بستر

کنار برگ سمن شد بنفشه را بالین

مرا ز آب خوشامد که می زند بر رود

ترانه های دلاویز و صوتهای حزین

درخت میوه که چون شاخ خشک برگ نداشت

چو برج ثور بر آورد زهره و پروین

چمن به است ز چزخ برین به سایه بید

خلاف نیست بر آن هست چرخ نیز بر این

مثال نرگس رعنا بعینه گویی

که در چمن به تماشای لاله و نسرین

گذشته اند سحرگه مخدرات بهشت