شمارهٔ ۱۰۶

تو در بری و دیده بدخواه بر درست

بر در چه باک دشمن گر دوست در بر است

چشمت به نوک غمزه مرا تیر دوز کرد

زلف تو را هنوز چه آشوب در سر است

بلبل به باد می رود از درد هر زمان

از حسن و ناز در سر گل باد دیگر است

تا من رخ تو را به صفت مهر گفته ام

شرمنده ام که وصف جمالت نه در خور است

از بس که خون گریسته ام بر در تو دوش

پر خون شده ست خاک در و آستان تر است

گر خاک بر سرم کنی از کوی خویش کن

زانرو که خاک پای تو بر سر نکوتر است

ناصر ز تیغ تو نتواند که سر کشد

کان حکم قاطع است که بر ما مقدر است